هم اينكه از انتظار تو دم بزنيم

اين نامه چندم است مي خواني تو؟

داريم ركورد كوفه را ميشكنيم

براي تعجيل در فرج صلوات

غربت برای شهدا یه عادته و شاید هم یه قانون . شهدا پیش شهدا غریب نیستند . حالا یا اون شهید تو قفس تنها مونده و یا به آسمونا پر کشیده . . . فعلا مثل اینکه شهدا باید پیش من غریب باشن . پیش من که قبرستان نشین عادات سخیفم . . . تا از این قبرستون دل نکنم ، نمیشه . راه شهدا را ادامه خواهیم داد و امیدوارم سنگر وبلاگ  خالی نمونه . والسلام

كسانى كه ايمان آورده و هجرت كرده و در راه خدا با مال و جانشان به جهاد پرداخته‏اند نزد خدا مقامى هر چه والاتر دارند و اينان همان رستگارانند

بسم رب الشهداوالصدیقین


گاهی سینه انسان به قدری سنگینی می کند که دیگر زمین تاب نگه داری او را
ندارد؛ تنها آسمان است که می تواند با آغوشی باز این بار گناه را به دوش
کشد.

آری برای تطهیر شدن باید سراغ سرچشمه را گرفت و محل جوشش باران آسمان است.

اما مشکل من این است که بالی برای پریدن ندارم. راه باز است ولی من ظرفیت
پیمودن آن را ندارم.

اینجاست که در اوج نا امیدی به آسمانیان چشم می دوزم که « ای شهید ? دستی
برار و ما قبرستان نشییان عادات را از این منجلاب بیرون بیار ».

ندایی از آن سوی عالم به گوش می رسد . . .

گوش های خود را تطهیر کن تا بشنوی که می گوید « اگر می خواهید ما را
بشناسید داستان کربلا رابخوانید».

وقتی که آن حماسه عظیم را مرور می کنم تازه می فهمم « مگر نه اینکه گردن
ها را باریک آفریده اند تا در مسلخ عشق آسان تر بریده شود».


عاشقان را سر شوریده به پیکر عجب است دادن سر نه عجب داشتن سر عجب است


حس و حال عجیبی دارم? این جاده برایم آشناست ... اما برای طی طریق کوله
بارم خالی است...

چه کنم؟؟؟؟

باز صدایی آشنا از لا به لای نخل های بی سر و از کنار نیزارهای سوخته به
گوشم می رسد « چه جنگ باشد یا نباشد راه من وتو از کربلا می گذرد? راه
جهاد اصغر بسته شد? راه جهاد اکبر که بسته نیست»


برای رفتن به سرزمین عشق آماده می شوم? کوله پشتی خالی خود را بر می دارم
اما در مسیر طریقت به چیز دیگری نیز احتیاج دارم « بال نمی خواهم این
پوتین های کهنه هم می تواند مرا به آسمان ببرد»


برای آغازسفرهمه چیز محیاست? اما نمی دانم همسفری در این راه خواهم داشت؟...

آوای الرحیل را می شنوی؟

می شنوی که می گوید: امام را دریاب . . . او را تنها نگذار . . . من
رفتم? خداحافظ . . .